যেতিয়া আমি বাছত যাওঁ বা চহৰলৈ ওলাই যাওঁ, তেতিয়া আমি বহুত সময় এটা কথা লক্ষ্য কৰোঁ-
ল’ৰাবিলাকে নিজৰ জীৱনটো চলাবলৈ আৰু পৰিয়ালটো সুখেৰে ৰাখিবলৈ কিমান যে কষ্ট কৰে।
কিন্তু বহু সময়ত দেখা যায়, ঘৰৰ ভিতৰত থকা মহিলাসকলে কিছুমান সাধাৰণ কাম কৰি এইটো ভাবিবলৈ আৰম্ভ কৰে যে - “আমাক ঘৰৰ ভিতৰত বান্ধি ৰাখিছে।”
কিন্তু বাস্তৱটো সেইটো নহয়।
এজন পুৰুষে চেষ্টা কৰে যাতে তোমাক সকলো দুখ-কষ্ট, ৰ’দ-বৰষুণৰ পৰা আঁতৰাই ৰাখি ঘৰৰ ভিতৰত লখিমী হৈ থাকিবলৈ দিয়ে।
তেওঁ 40 ডিগ্ৰী গৰমত মূৰত ৰ’দ লৈ দিনটো কষ্ট কৰে, আৰু যিমানেই অলপ পইচা উপাৰ্জন কৰে, সেইটো লৈ ঘৰখন চলায়।
কেতিয়াবা নিজৰ প্ৰয়োজনবোৰ এৰি দিলেও তেওঁ কোনো আপত্তি নকৰে।
এই ত্যাগ আৰু দায়িত্ব লোৱা মানুহজনেই হৈছে — এজন পুৰুষ।
হয়, মই মানি লওঁ — পুৰুষ আৰু মহিলা সমান।
কিন্তু যদি সমতা দেখুৱাব খোজা হয়, তেনেহ’লে মাথোঁ কথাত নহয়, কামতো দেখুৱাব লাগে।
বাহিৰলৈ ওলাই কষ্ট কৰা, ৰ’দ-বতাহত কাম কৰা, পৰিয়ালৰ সকলো দায়িত্ব লোৱা - এইবোৰতো সমানভাৱে আগবাঢ়ি আহিব লাগে।
মাথোঁ সামাজিক মাধ্যমত ৰীল বনাই “আমাৰ সমান অধিকাৰ লাগে” বুলি ক’লেই সঁচা সমতা নহয়।
পুৰুষে যি কৰে, সেইটো অন্ধভাৱে অনুকৰণ কৰাটো সমতা নহয়।
পুৰুষে সেন্দুৰ নল’লে আমিও সেন্দুৰ নলওঁ, পুৰুষে মদ খালে আমিও খাম, পুৰুষে ৰাতি ওলাই গ’লে আমিও ওলাই যাওঁ - এইবোৰে সমতা প্ৰমাণ নকৰে।
সঁচা সমতা মানে হৈছে -
দায়িত্ব, কষ্ট আৰু ত্যাগতো সমানভাৱে আগবাঢ়ি অহা।
Post a Comment
Please do not enter any spam link in the comment box.